empir pisze: ↑05-07-2026, 14:09
Poważnie zapytam, bez trollowania . No, może troszkę
Co w tym zespole jest takiego wybitnego?
Przesłuchałem kilka albumów, każdy maksymalnie raz. I szczerze to dupy nie urwało. Heavy metal to jednak dość prosta muzyka, na pewno prostsza niż death czy black metal. Jeśli po jednym przesłuchaniu nie zostaje wiele w głowie to dla mnie nie jest to oznaka wielkiego zespołu.
Taki Judas Priest czy Iron Maiden kopie im dupy.
Mam wrażenie, że wokół Manowar więcej jest otoczki niż samej muzyki. Napompowane okładki, napompowany wizerunek, zdjęcia panów pozujących jakby zaraz mieli odbić Walhallę z rąk samego Odyna, deklaracje o true metalu i byciu jedynymi obrońcami gatunku. A muzycznie to solidny heavy metal, którzy nie rzuca na kolana.
Co ciekawe, znam cover ich utworu który rozpierdala system. To sugeruje, że potencjał kompozycyjny jednak gdzieś tam jest, tylko zawodzi wykonanie.
Serio pytam. Czego nie słyszę? Co sprawia, że dla tylu ludzi to zespół wręcz kultowy? Chętnie poznam argumenty.
Bo coś czuję, że chyba warto dać im jeszcze szansę.
To był pierwszy duży zespół, który ożenił heavy metal z klimatami sword & sorcery, które wówczas nabrały popularności przez filmy z Conanem, powodując całą falę podobnych filmów z niższym budżetem. Samo to pokazuje, że gdzieś w głębi serca mężczyzny tli się fantazja o byciu takim właśnie barbarzyńskim bohaterem (a w każdym razie w sercach wielu mężczyzn).
Ma mega pozytywny przekaz. Przed Manowar, heavy metal nie był nastawiony w ten sposób. Judasi mieli raczej randomowe tematy, Iron Maiden śpiewali o horrorach, historii, literaturze angielskiej. Black Sabbath mieli równie przypadkowe teksty, nie ma tam motywu przewodniego, zespół po swojemu ewoluował.
Manowar od niemal samego początku przyjął pewną wykrystalizowaną od razu formę. Muzyka prawie się nie zmieniła, image dalej jest ten sam - ekipa przypakowanych kolesi na motorach, śpiewających o sile, wytrwałości, braterstwie. To bardzo pozytywny przekaz, którego nie ma tak wiele w heavy metalu. Jest np. Helloween, którzy mają pozytywny przekaz prawie zawsze, ale to bardziej pozytywny na zasadzie robienia sobie jajec, a nie autentycznego wsparcia, kiedy człowiekowi robi się ciężko.
Manowar to taka skała Gibraltaru, na której można się oprzeć. Wiadomo, że zawsze będzie taki sam, nawet jeśli trochę się zmieni, wiadomo, że będzie wzniosły, że rytm będzie prosty i będzie pasować do machania sztangą i do biegania, wiadomo że nie zaczną nagle śpiewać o depresji i uzależnieniu od używek. Istnieją zespoły, które ewoluują, i to jest fajne, zmieniają się, czasem jest o tym, czasem o tamtym, czegoś szukają. Ale fajnie też czasem wrócić do czegoś, wobec czego ma się pewność, że będzie takie samo, ta jak ludzie jeżdżą nad morze i wiedzą, że będzie zajebiście wielkie i będzie tam mnóstwo wody.
Do tego dochodzi oprawa sceniczna, która nie ma sobie równych w heavy metalu. Ale to trzeba zobaczyć.
Generalnie, to Manowar jest pewnym papierkiem lakmusowym tego, czy dany słuchacz lubi epikę w muzyce.
Masa zespołu inspirowała się Manowar, z różnych bajek, Bathory, Hammerfall, Majesty, Immortal, Sabaton, Rhapsody, Eternal Champion, Doomsword, Atlantean Kodex, doczekali się też własnej parodii - Nanowar of Steel.
Natomiast jeśli kogoś ta muzyka zwyczajnie nie jara, to nie ma sensu w to brnąć.
, takie miałem wrażenie jak stałem przy barierkach czyli na początku tej tańszej strefy
